X
تبلیغات
رایتل

سهیل

یکشنبه 22 خرداد‌ماه سال 1390 ساعت 10:32 ق.ظ


همیشه صدایه بلندی داره،اما هیچ کدوم از حرفاش معنی نداره یعنی من معنی حرفاشو نمیفهمم...هیچوقت از نزدیک باهاش حرف نزدم تا بفهمم که می فهمم چی میگه یا نه!!!وقتی عصبانی میشه صداش خیلی میره بالا و خیلی راحت میشه عصبانیت رو از تو صداش فهمید...حس میکنم یه چیزی رو میخاد اما نمیتونه درست بگه یا منظورشو متوجه نمیشن...بیشتر وقتها تو کوچه می بینمش، با همون دوچرخه ی قدیمی که هرلحظه حس میکنم الانه که بیفته زمین...اما همونجور با همون صدای کهنه ی همیشگی از کنارم رد میشه و سالم میرسه سرکوچه و تو پیچه خیابون گم میشه...عکاسه...یه مغازه ی عکاسیه کوچیک داره که من هیچ وقت نرفتم اونجا عکس بگیرم،مطمئنم بغض توی عکس بیداد میکنه و اون میفهمه احساسم و دلسوزیمو...همیشه لبخند میزنه،گاهی که از کنار هم رد میشیم و چشمم میفته تو چشماش لبخند رو بیشتر از چشماش میشه خوند تا از روی لباش...

سهیل...نمیدونم دقیقا چند سالشه اما از وقتی که یادم میاد با همین شکل و شمایل دیدمش با همون کلاهه نقاب کوتاه مشکی، عینک،دوچرخه و پاهای بدون جوراب...و البته بی صدا...سهیل پسر بی صداییه که تو خونه ی قدیمیه سرنبش با دیوارهای کاهگلی زندگی میکنه...تنها خونه ای که تو کوچه وقتی بارون میاد بوی زندگی میده،بوی تازگی،بوی کاهگل،بوی ناب بارون...خونه ای با یه سپیدار بلند،همیشه آرزوم این بود که یه بار برم و به تنه ی سفیدش دست بکشم...فکر میکنم درست همسن و سال خودم باشه،وقتی خیلی کوچیک بودم و به آسمون نیگا میکردم درست نمیتونستم ببینمش اما هرچی من قد کشیدم اونم قد کشید اما همیشه یه هوا از من بلندتر بوده و هست...دیروز بازم سهیل رو دیدم اینبار با دخترش، مونا،اینقدر با عشق با پدرش حرف میزد که یه لحظه یادم رفت که سهیل سالهاست که نمیشنوه...دیروز لبخند سهیل به دخترش اینقدر قشنگ بود که یادم رفت هیچ وقت نتونسته حرف بزنه...لبخندش اینقدر با خودش حرف داشت که تموم صداها و کلمه ها در برابرش معنی نداشتن...همیشه نیازی نیست حرف بزنیم نیاز نیست داد بزنیم تا کسی صدامونو بشنوه...سهیل با لبخندش با دخترش حرف میزد...چقدر دلم میخاست یه دوربین داشتم و اون لحظه رو میذاشتم وسطه یه قاب و هرروز نگاش میکردم...

حالا که فکرشو میکنم میبینم تو اون خونه ی قدیمی خیلی چیزا هست که قشنگه، اگه ظاهرش بدرد نخور و در حال تخریبه اما هنوزم خیلی چیزایه قشنگ داره...بوی بارون...رنگین کمون،سپیدار و ماه کنار بلندترین درخته کوچه مون و لبخند سهیل....

نظرات (38)
یکشنبه 22 خرداد‌ماه سال 1390 ساعت 10:38 ق.ظ
اول شدم وانیا!

حالا جایزه چی بهم میدی؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
امتیاز: 0 0
پاسخ:
مداد برا تستهای کنکورت
یکشنبه 22 خرداد‌ماه سال 1390 ساعت 11:31 ق.ظ
کاشکی اینجا گلم داشت تا من میتونستم بهت یه عالمه گل قشنگ تقدیم کنم بخاطر این حس خوبی که بهم دادی

خوش به حال سهیل
امتیاز: 0 0
پاسخ:
ممنونم
خوشبحال سهیل و مونا و اون لبخند زیبا
یکشنبه 22 خرداد‌ماه سال 1390 ساعت 11:49 ق.ظ
آدما واسه حرف زدن به صدا نیاز ندارن عزیز ، به دل نیاز دارن ، به نگاه ، به لبخند ....
اگه گوشت رو به روی صدای دلت نبندی ، اگه ذهنت رو از هر چیز بیهوده خالی کنی ، اگه با طبیعت وجودت انس بگیری ، اونوقت صدایی رو که باید ، حتی از فاصله ای دور هم می شنوی ، سهیل و مونا که چشم در چشم هم با همدیگه گفتگو می کردند و کار سختی نبوده !
پست خیلی قشنگیه وانیا جون . و عجیب اینکه موضوع امروز هر دوی ما عکس بود !
مرسی گلم .
امتیاز: 0 0
پاسخ:
راست میگی سهبایی
خیلی وقتا کلمه ها بی معنی هستن وقتی چشمامون دارن حرف میزنن
آره عکسهای تو قشنگتر بودا
یکشنبه 22 خرداد‌ماه سال 1390 ساعت 11:51 ق.ظ
عاشق این خونه ایم که تصویر کردی . دلم لک زده واسه خونه بچگی هام که همین رنگ و بو رو داشت و عطر زندگی توش موج میزد .
زیبایی سرریز هر لحظه زندگیت باشه عزیز مهربونم .
امتیاز: 0 0
پاسخ:
من دلم بوی کاهگل خونه مادربزرگ رو میخاد بوی بارون
یکشنبه 22 خرداد‌ماه سال 1390 ساعت 12:11 ب.ظ
وای وانیا عزیزم چقدر قشنگ نوشتی چقدر قشنگ باور کن ک.چه و اون مرد سهیل و دخترش جلوی چشمام زنده شدن و حس کردم واقعا می بینمشون و منم اون خنده زیبا رو دارم می بینم
امتیاز: 0 0
پاسخ:
ممنونم
خودم میام هی میخونمش و باز حسش میکنم
یکشنبه 22 خرداد‌ماه سال 1390 ساعت 12:12 ب.ظ
سلاممم وانیا جانم
داستان خودش مملو از حس بود و بیان تو حس ها رو پر رنگ تر و عمبق تر کرده بود...
تصورش رو بکن ..بارون و بوی خاک بارون خورده..عاشقشم....
امتیاز: 0 0
پاسخ:
سلام
ممنونم
بوی کاهگل
همیشه خونه مامانبزرگ بارونم که نمیومد ابپاشی میکردیم تا بوی کاهگل بلند بشه و حسش کنم و رها بشم تو اینهمه زیبایی
یکشنبه 22 خرداد‌ماه سال 1390 ساعت 12:15 ب.ظ
خونه ای و که به تصویر کشیدی و کاملا می تونم مجسم کنم که چه حس و حالی داره..
آدمایی مثل سهیل نیازی به حرف زدن ندارن چون به همون اندازه ای که نمی تونن حرف بزنن درکشون هم از دنیا و زندگی بالاست
امتیاز: 0 0
پاسخ:
هممون هم نسلیم حتی یبارم شده درکش کردیم این همه زیبایی رو
یکشنبه 22 خرداد‌ماه سال 1390 ساعت 12:42 ب.ظ
خیلی قشنگ توصیفشون کردی !
تونستم قشنگ تصورشون کنم...
امتیاز: 0 0
پاسخ:
ممنونم
خوشحالم
یکشنبه 22 خرداد‌ماه سال 1390 ساعت 12:52 ب.ظ
سلام
حال و احوال سهیل و دخترش و خونه قدیمی رو خیلی خوب توصیف کردی
فکر کردم منم اونجام

امتیاز: 0 0
پاسخ:
سلام
چه عجب شما سوژه پیدا نکردی اینجا
دلم برا طنزت لک زده
یکشنبه 22 خرداد‌ماه سال 1390 ساعت 12:55 ب.ظ
نامردی اگه ندی!!!!!!!!!!
امتیاز: 0 0
پاسخ:
منکه مرد نیسم اما مداد رو برات پست میکنم
یکشنبه 22 خرداد‌ماه سال 1390 ساعت 01:02 ب.ظ
خوشبحال دختر سهیل........
امتیاز: 0 0
پاسخ:
خوشبحالش
یکشنبه 22 خرداد‌ماه سال 1390 ساعت 01:12 ب.ظ
سلام.........چه زیبا نگاه میکنی به آدمای دور و برت...
امتیاز: 0 0
پاسخ:
سلام....ممنونم تیراژه جان
یکشنبه 22 خرداد‌ماه سال 1390 ساعت 03:30 ب.ظ
بوی بارون درخت بلند سپیدار عالی بود
امتیاز: 0 0
پاسخ:
سپیدارش خیلی قشنگه
یکشنبه 22 خرداد‌ماه سال 1390 ساعت 03:55 ب.ظ
همینو بگو! دخترا که همشون نامردن.........
امتیاز: 0 0
پاسخ:
تازه فهمیدی؟
یکشنبه 22 خرداد‌ماه سال 1390 ساعت 04:13 ب.ظ
سلااااااااااااااام وانیا جونم

تصویر سازی ِ این متن فوق العاده بود ...
توی متنت غرق شدم ...
دست مریزاد بانو ...

من دلم اون خونه رو خواست ...
یاده خونهء بابابزرگم افتادم ...
امتیاز: 0 0
پاسخ:
سلاااااااااااااام عزیزم
ممنونم
من عاشقه اون خونم
یکشنبه 22 خرداد‌ماه سال 1390 ساعت 04:48 ب.ظ
از بوی کاهگل نم دار خیلی خوشم میاد و چه بهتر که به خاط بارون نم دار شده باشه
حس خیلی خوبی بود
امتیاز: 0 0
پاسخ:
بوش محشررره
یکشنبه 22 خرداد‌ماه سال 1390 ساعت 05:28 ب.ظ
چه جالب.. مردی که نمیشنوه و دختری که با ذوق داستان بازی های کودکانه اش و شاید دعوای کوچکی که در مهد داشتند را با ولع برایش تعریف میکند.. فکر می کنم حس پدرانه همه این ها را به او میفهماند که به قول شما لبخند معنادارش همه حرف ها را پاسخ میداد
امتیاز: 0 0
پاسخ:
حرفت و برداشتت کامل بود حرفی نمیزنم
یکشنبه 22 خرداد‌ماه سال 1390 ساعت 06:06 ب.ظ
توصیف فوق العاده ای بود عزیزم ...

خسته شدم از این همه لبخند روغی که هر روز دوروبرم میبینم ....دلم از اون لبخندای سهیل و مونا رو میخاد ....
کاش منم میتونستم ببینمشون
امتیاز: 0 0
پاسخ:
ممنونم
کاش یه تصویر ازشون داشتم
یکشنبه 22 خرداد‌ماه سال 1390 ساعت 06:34 ب.ظ
سلام همه خوبی ها تقدیم شما باد به روز هستم
امتیاز: 0 0
پاسخ:
سلام نظری نداشتی!!
یکشنبه 22 خرداد‌ماه سال 1390 ساعت 07:30 ب.ظ
آفرین وانیا ، چقدر قشنگ توصیف کردی چیزهایی رو که باید توصیف میشدن . چقدر حواست به اطراف و آدمهای اطرافت هست.آفرین
امتیاز: 0 0
پاسخ:
ممنونم
خیلی بهم انرژی دادی دلی جونم
یکشنبه 22 خرداد‌ماه سال 1390 ساعت 07:46 ب.ظ
عجب حکایتی
امتیاز: 0 0
پاسخ:
سلام
بالاخره آشتی کردی؟
یکشنبه 22 خرداد‌ماه سال 1390 ساعت 11:02 ب.ظ
اگه سهیل اسم دخترش را به جا یمونا میذاشت ستاره،
می تونستین صداش بزنین "ستارۀ سهیل" !
اون پیرمرد بی جوراب نماد خیلی از پیرمردهایی هست که باورت نمیشه یه زمانی جوون بودن و مثلا عاشق بودن یا می تونستن لبخند بزنن!
امتیاز: 0 0
پاسخ:
ستاره ی سهیل
سهیل خیلی ارزو داره
میخاد وقتی دخترش میگه بابا بگه جانه بابا
سهیل هیچ وقت جوراب نپوشید اما پیر نبود!!
یکشنبه 22 خرداد‌ماه سال 1390 ساعت 11:25 ب.ظ
اینجا نمیشه نظر خصوصی داد. چطوری رمزو بهت بدم ؟
امتیاز: 0 0
پاسخ:
تو تماس با من بفرستش
دوشنبه 23 خرداد‌ماه سال 1390 ساعت 12:26 ق.ظ
شاید باورت نشه ولی...خیلی وقت بود که با پستی انقدر اشک نریخته بودم...هنوز بغض دارم..هنوز دلم گریه میخواد...با حکایت سهیل...با عکس پستت که یاد بابای فریبا انداختم...با یاد شیشه بر خیابان مفتح...

باقیش خصوصی...
امتیاز: 0 0
پاسخ:
حمید خودمم وقتی دیم اول از اون لبخند فقط شاد شدم اما وقتی تایپ میکردم بغض کردم هنوزم....میام متنه خودمو میخونم و دلم میگیره میرم تو کوچه...همش دنبال همون لحظه ی نابم....حمید ادما خیلی فرق دارن خیلی...
دوشنبه 23 خرداد‌ماه سال 1390 ساعت 12:31 ق.ظ
سلااااااااااام
آخ که چه حس خوبی خیلی زیبا بود...
امتیاز: 0 0
پاسخ:
سلاااااااااااام ممنونم
دوشنبه 23 خرداد‌ماه سال 1390 ساعت 01:03 ق.ظ
خیلی خوب بود. مخصوصا اون لبخند !!!
امتیاز: 0 0
پاسخ:
خیلی ممنونم
دوشنبه 23 خرداد‌ماه سال 1390 ساعت 08:38 ق.ظ
درود به وانیای عزیز
میدونی توی این زمونه که همه فقط "نگاه "میکنن شما چقدر خوب "می بینی"
به شما حسودی ام شد که اینقدر زیبا می بینی.
امتیاز: 0 0
پاسخ:
دروود استاد
ممنونم شما حیلی لطف دارین و مهربونین
دوشنبه 23 خرداد‌ماه سال 1390 ساعت 12:15 ب.ظ
سلام عزیزم .. میخوای دوتایی بریم کفش بخریم ...
تو واسه من بخر .. منم واسه تو میخرم ...
البته مال من باید با کیف ست باشه ...
امتیاز: 0 0
پاسخ:
سلام موافقم پانی جون با هم بریم
من اسپرت میخام ولیا
برات ست میکنیم
دوشنبه 23 خرداد‌ماه سال 1390 ساعت 01:35 ب.ظ
خصوصی براتون گذاشتمش
امتیاز: 0 0
دوشنبه 23 خرداد‌ماه سال 1390 ساعت 02:04 ب.ظ
ایول اجی بیا بریم ... من همین روزا مجبور میشم با دمپایی های حموم بیام سر کار ...
امتیاز: 0 0
پاسخ:
باشه آجی وای خاک توسرم دمپایی حموم؟
دوشنبه 23 خرداد‌ماه سال 1390 ساعت 02:05 ب.ظ
سلام...
از اون خونه هایی که دقیقا معنی زندگی م ده....وقتی می گن زندگی یادش می افتی....
امتیاز: 0 0
پاسخ:
سلام
دقیقا
ظاهرش تو کوچه زننده است اما من حال و هواشو دوست دارم
دوشنبه 23 خرداد‌ماه سال 1390 ساعت 02:15 ب.ظ
اجی اطلاعیه زدم تو وب لاگم واسه خودم و تو و اترا و اجی ۲۵ ...
شاید یکی بخونه دلش واسمون بسوزه ...
امتیاز: 0 0
پاسخ:
از دسته تو پانی
حالا یه پولیم جم کن من پولم ندارم
دوشنبه 23 خرداد‌ماه سال 1390 ساعت 02:52 ب.ظ
حالا دمپایی های حموم رو بپوش بیا بریم کفش بخریم ... منم میخوام با دمپایی های دشووی بیام ...
امتیاز: 0 0
پاسخ:
من کفشها پارسالم هست فقط انگشتم ازش زده بیرون
دوشنبه 23 خرداد‌ماه سال 1390 ساعت 08:23 ب.ظ
سلام
کاش بوی زندگی دوباره توی کوچه های سیمانی شادمانی را رقم بزنه و یادمون بیاره چیا داشتیم و حالا نداریمشون !
امتیاز: 0 0
پاسخ:
سلام میترا جونم
کاش
همیشه میگیم کاش
اما خودمون با دسته خودمون خرابش میکنیم
سه‌شنبه 24 خرداد‌ماه سال 1390 ساعت 03:28 ق.ظ
ممنونم از محبتت وانیای عزیز
امتیاز: 0 0
چهارشنبه 25 خرداد‌ماه سال 1390 ساعت 12:32 ق.ظ
می خواستم چشمهای تو را ببوسم

تو نبودی، باران بود،

رو به آسمان بلند پر گفتگو گفتم:

تو ندیدی اش ؟!

و چیزی ،صدایی.................

صدایی شبیه صدای آدمی آمد

گفت: نامش را بگو........تا جستجو کنیم!

نفهمیدم چه شد که باز

یکهوو بی هوا ، هوای تو کردم

دیدم دارد ترانه ای به یادم می آید

گفتم: شوخی کردم بخدا !

می خواستم صورتم از لمس لذیذ باران

فقط خیس گریه شود

ورنه کدام چشم،کدام بوسه ،کدام گفتگو...؟!

من هرگز هیچ میلی به

پنهان کردن کلمات بی رویا نداشته ام

سید علی صالحی
امتیاز: 0 0
پاسخ:
ممنونم از کامنتهای زیبات
چهارشنبه 25 خرداد‌ماه سال 1390 ساعت 04:04 ب.ظ
سلام
سوژه تو پستت پیدا کردم ولی گفتم سنگین و رنگین بیام یه نظری بدم و برم.اگه با این پست شوخی میکردم مردم میگفتن این یه چیزیش میشه و در احساسات بنده شک میکردن
امتیاز: 0 0
پاسخ:
خب بگو بدونم چی پیدا کردی؟
تو که همیشه یه چیزیت میشه پسرجان
شنبه 11 تیر‌ماه سال 1390 ساعت 12:39 ق.ظ
آپ کردم بدو بیا.پس چرا هنوز نیومدی؟بدو دیگه.
راستی اگه خواستی امتیاز بدی رو لینک انتخواب وبلاگ برتر ماه کلیک کن و بعدش روی vote کلیک کن.اینجوری یه امتیاز بهم میدی.
امتیاز: 0 0
برای نمایش آواتار خود در این وبلاگ در سایت Gravatar.com ثبت نام کنید. (راهنما)

نام :
ایمیل :
وب/وبلاگ :
ایمیل شما بعد از ثبت نمایش داده نخواهد شد