حالم خوبه...

نمیدونم این پست رو با چی شروع کنم با سلام،با عذرخواهی یا با تشکر اصلا انگار رشته ی نوشتن از دستم در رفته و توان نوشتن ندارم،اصلن مغزم خالی شده...ممنونم از همه ی دوستایی که همه جوره منو خجالت زده کردن...پیامهای پرمهرتونو خوندم...شرمنده اگه بی جواب موندن...حالم بهتره...میام بیشتر مینویسم...

وروجک شماره 1

اینم امیر محمدخان که جدیدا تریپش عوض شده..ماجراهایی داره امیر که باید براتون بگم

وانیانوشت:بخاطر کمر درد اینروزا از روی تخت نمیتونم پاشم،یکم حضورم کمرنگ تر میشه اما هستم....باید استراحت کنم تا هفته ی بعد بتونم بشینم سر جلسه کنکور....

بابایی...

تو در نگاه او

عاقل ترین عاقل هایی

تو هیچ عیب و ایرادی نداری

او از عمق جان به تو ایمان دارد

و به آنچه می گویی

بزرگ هم که بشود

مثل تو رفتار میکند

و مثل تو حرف میزند

طفل کوچک تیز هوشی است

که به تو ایمان دارد

و چشم هایش همیشه باز هستند

و شب و روز تو را نگاه میکنند

و تو هر روز

با هرکاری که میکنی

الگویی برایش ترسیم میکنی

پسرک کوچک منتظر است

که بزرگ شود

و مثل تو شود

بابایی روزت مبارک.

وانیانوشت:نوشته ی روی تیکه ی روزنامه با عکس پدر و پسری که صورتشونو چسبوندن به شیشه پنجره و شکلک در میارن،چند سال پیش جداش کردمو گذاشتمش تو لیوان شیشه ای مدادرنگی هام.

پ.تبریک نوشت:به همه ی پدرها و آقایون بلاگستان چه اونایی که بلاگ نویسن و چه اونایی که بلاگ ندارن.